شاپری رنگین کمون

إرجع للشوق يلي انت ناسيني وفايتني بليل الشوق أسهر
أسهر واتنام واتصحيني
أنا قلبي بنار وانت اللي كاويني وساقيني مرار وهواك يرجع
ايحلي الأيام ويهنيني

تو روح بارانی
فریاد ، فریاد !
تو ساحرانه زیبایی ، زیبا
تو جادوی غریب تماشایی
و برق هوشیاری
در چشمهایت درخشان !

تو مثل خواب کودک ،
خوشبختی
تو کودکانه
شاد به افسانه ای
تو شادی بزرگ منی
ای دوست !

تو عاشقانه باروری از مهر
و آن جنین زیبا
در خون و خواب و خاطره ات
می روید ناگاه
مثل طلوع سرخگلی در باد .
در روزگار این همه بیداد
در روزگار این همه تنهایی :
تو عدل و آفتابی :
نور و نوازشی
تپشی در دل ...
وزشی بر جان ...

در این زمان ، زمانه تاریک وار بودن
وقتی که می بینم
درد خموش وار نگاهت را
سر می گذارم آرام بر سینه ات
و چشمه وار می گریم از شوق :
تو روح بارانی !

 جهان هم صحنه‌ی تقدیر است، هم صحنه‌ی تکرار. هم صحنه‌ی رمز است، هم صحنه‌ی تفاوت. هم صحنه‌ی باهم بودن  است، هم صحنه‌ی تنهایی. هم صحنه‌ی آزمایش  است، هم صحنه‌ی تسلیم. هم صحنه‌ی تبعید است، هم صحنه‌ی تمثیل. هم صحنه‌ی سقوط است، هم صحنه‌ی تلخی. هم صحنه‌ی رنج است، هم صحنه‌ی اجبار و اختیار

هزارتویی که نه اولش و نه آخرش پیداست لحظاتی که بر خاک تلخ قدم می زدم اندکی سحر نزدیک است قلبی صاف و رقیق که ذره ای با بدی آمیخته نشده در جهانی که نور و ظلمت است او نوری شد فرا راه حیات من

و افسوس که نامه های عاشقانه از مهر خدا در دایره هستی گم شدند جای امنی که پشتیبان من است چشمانی که جایگاه امن من است و در آن غرق می شوم تا اسرار بودن اندوه جدایی فرصت بودن و دیدنش را ازم می گیرد اندوه دلتنگی که از دو عنصر عشق و محبتش سرچشمه می گیرد وجودی ابدی تا هستی هست بی هیچ عذری مجروح شدیم و هرگز دلم نمی خواهد چهره پر حسن وملالت را مجروح کنم با خود عهد بستم همه ایام تا زنده در خدمت تو باشم بودن من و تو در کنار هم بواسطه معجزه است موجودی خارق العاده که در میان چشمانش رفتاری پر از حجب و حیا دارد و هر بار پنجره ای صبر و عطوفت بی شائبه اش را نثارم می کند و من پاسخی به خوبی هایش ندارم به آنچه که قلبا می گوید و لحظه ای که در سکوتش خون............ و باز هم برایم نوشت

من خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوشبخــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــترین آدم روی زمینم دوست دارم لونـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــای مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

شکوفه های بهاری که در جوی آب سیز برایم می ریزد

ای چشمهایت فریاد
و بازوانت گردباد
آه ای بنفشه گیسو
بگذار تا بنفشه بروید
از بطن سرد خاک !

بگذار تا بنفشه تو باشی
از خاک من برویی .
بگذار تا حضور تو را بشنوم .....
جانم به فدایت دوستت دارم

مرا ببخش زندگی با تو زیباست بودن با تو معنا دارد

بی تو می میرم بخدا

پشت هزار و یک دلیلِ دوست داشتنم پنهان می کنم هرچه توقع و بهانه ی دلتنگی ست.

چه کنم که باز سرک می کشد  دلتنگی . دعا می کنم دعا می کنم تا ابد با تو باشم  تو همانی که سالهاست منتظرت هستم لحظاتی که در کنارت به سرعت برق و باد می گذرد و من چقدر بد اخلاق

شمارش سالها را نمی خواهم که عبورت  طعمِ دوستی ست می خواهم با تو بخندم با تو گریه کنم
می خواهم پشتم از نگاه تو گرم باشد دستهای تو را می خواهم که از حادثه بگذرم .
...
آمدنت بوی باران می دهد. پا به دلم بگذار خیس از باران ، گل می دهد دلم
 گلها را می چینم ، اینبار من به دیدنت می آیم .

ای بهـتـــــــرين يـــــار ... ای امیــــــد آينــــده مبهـم ، باور کن که بدون تو اين سرزمين قفسی بيش نيست . اين دريا ، اين آســـــمان نقاشی بی احساسيت که نمی فهمند مـــن دنیـــــــا را فقط با تـــــــــو می خواهم . من زندگـــــی را ، عشـــــق را با تـــو می خواهم . روزي نيست كه بر دل من ، شوق زندگي نبخشي توي آسمون قلبم ، مثل خورشيد ندرخشی روزي نيست كه مهربونيت ، رو دلم اثر نذاره دست پر عاطفه تو خبر شادي نياره كوتاهي از دل منه ، از تو اگه موندم جدا نه با تو ام نه از تو دور، مثل پرنده در هوا دوستدار همیشگی تو

اينبار با گريه ، با فرياد ، با تمام وجود می گويم كه دوستت دارم تا همه صدای فرياد من بشنوند
! تا زنده ام ميگويم كه دوستت دارم ، اما زمانی كه از اين دنيا رفتم در وصيتم مينويسم
كه بر روی سنگ قبرم بنويسند كه خيلی دوستت داشتم و در آن دنيا نيز فراموشت نخواهم كرد اين دوست داشتن را تا پايان برايت زمزمه خواهم كرد خانه ويرانه و سوخته دل من ارزش اين را ندارد كه قلب مهربانت در آنجا بماند ، قلب عاشق و پر از مهر تو جايش در خانه گل سرخ و پر از اميد است.

اينك كه آمدی و افتخار اين را دادی كه قلب مهربانت را در خانه دل سوخته شده من بگذاری من با
تمام وجودم برایت زندگی خواهم کرد......

تو همانی كه برای رسيدن به تو ، خودم را به آب و آتش خواهم زد ، تو همانی كه به خاطرت قيد اين دنيا را خواهم زد ، تو همانی كه ساعتها و لحظه ها در برابر خدايم سجده مي کنم تو را از او ميخواستم ديگر هيچ آرزويی از خدای خويش ندارم چون تو همان آرزوی منی

 تو همان نوای مهربا بارانی، آری تو طلوع يك سحرگاهی
تو همانی كه با آمدنت من ديوانه را مجنون تر از مجنون قصه ها كردی
همانی كه بهار دل را به قلب من هديه دادی و قلب پاييزی مرا پر از طراوت و تازگی كردی تو همان شكوفه بهاری هستی كه بر روی شاخه خشكيده ای مانند من نشستی و قلب مرا تبديل به باغ آروزها كردی.آری تو همانی كه من ميخواستم

آری تو همانی كه برای عشقت جان خواهم داد